Verlies doet leven

Verlies doet leven

Momenteel lees ik weer een boek van psycholoog René Diekstra namelijk ‘Als leven pijn doet’.  Zijn boeken zijn prettig leesbaar en getuigen van zijn enorme kennis en levenservaring.

Hij beschrijft ontmoetingen met mensen en ook zijn patiënten en geeft daar zijn visie op. Het zijn verhalen die ergens over gaan. Over het geluk en ongeluk in het leven, over mensen die depressief zijn en ook deelt hij  zijn eigen ervaringen op dit gebied.

Nu gaf hij het voorbeeld van een mevrouw die overhoop lag met haar moeder.  Hij linkte dat aan zijn eigen ervaring als vader en als zoon. Toen hij zijn jongste zoon naar het station bracht en daarmee de laatste uit het nest was gevlogen beschrijft hij de leegheid en het verdriet van deze zoon te moeten missen in hun huis.

Zijn uiteindelijke conclusie was dat ouders meer van hun kinderen houden dan kinderen van hun ouders. Dit was nogal een eye opener voor mij. Is dat zo vraag ik me meteen af. Dit zijn vragen waar ik graag een tijdje op kauw.

Systemisch kijken

Bekeken vanuit de hoek van systemisch werken is het de bedoeling dat ouders inderdaad ongelimiteerd uitreiken naar hun kinderen. Naar ieder ander mens moet er een balans zijn tussen geven en nemen maar bij kinderen hoeft dat dus niet. Die geven het later als het goed is weer door aan hún kinderen (leestip: De verborgen dynamiek van familiebanden van Bert Hellinger).

Terug naar de vraag of ouders meer van hun kinderen houden, ik snap wat hij bedoelt. Kinderen die volwassen zijn geworden gaan door met hun leven dat slechts voor een klein deel om hun ouders draait, tenzij de kinderen mantelzorg doen maar dat bedoel ik hier niet.

Ik bedoel een kind bouwt zijn eigen leven op, studeert, gaat werken, gaat zich settelen, sticht een eigen gezin en de ouders zijn daar geen groot onderdeel van. Omgekeerd  draait het leven van ouders wel grotendeels om de kinderen. En om hun kinderen als die er zijn.  En daar lijkt de weegschaal dus niet in evenwicht.  En dus horen kinderen die hun ouders bezoeken nog weleens de opmerking: ‘ik heb je zó’n tijd niet gezien!’ Terwijl het kind denkt: ‘ach het was toch maar een paar weken geleden?’

Maar het bracht me op een ander interessant punt.  In de gesprekken die ik met mensen heb, merk ik dat er verlies of de dreiging van een verlies leidt tot inzicht in het leven en gaan ze beseffen dat geluk en gezondheid niet vanzelfsprekend zijn.  In een ander boek schrijft René Diekstra: de dingen waar je je aan ergert van je gezinsleden zijn waarschijnlijk de eerste dingen die je mist als ze je ooit mochten ontvallen.  Hier is geen speld tussen te krijgen!  En dit besef zou ons kunnen helpen om de ergernis om kleine dingen, voor zover die er is,  eens wat te gaan verminderen.

Rouwdeskundige Elisabeth Kubler Ross schrijft ook iets interessants in een ander verband:

Met andere woorden wat ik hieruit haal: breng  verdieping aan in je leven, ruim losse eindjes in je leven op en vooral als er in je omgeving ziekte of sterven plaats vindt.  Mensen doen dit vaak al wel als ze zelf getroffen worden door ziekte of verlies. Verlies in brede zin, ontslag is een groot verlies maar ook scheiding, overlijden in naaste omgeving en verlies van gezondheid door ziekte.

Als je je losse eindjes opruimt creëer je ruimte voor wat echt belangrijk is. Toen een heel goede vriendin borstkanker kreeg,  had ik naast meeleven en hoop voor haar, ook voor mezelf een wakeup call.  Deed ik waar ik blij van werd of moest daar iets in veranderen? Mede hierdoor (en een burn-out in zicht) heb ik jaren geleden het roer omgegooid. Want als je niet doet waar je blij van wordt dan doe je waarschijnlijk iets waar je niet blij van wordt. En daar is het leven te kostbaar en te kort voor.

Mijn leven is er veel waardevoller door geworden.  Ik leef bewuster en geniet van kleine en grote dingen. Het leven is volgens mij zo bedoeld.

Elke dag voordat ik ga slapen neem ik de dag door op zoek naar minimaal drie momenten waar ik dankbaar voor ben. Dat is een aanrader want je gaat er anders door kijken!

Tini

 
Comments

No comments yet.

 
Translate »